فرهنگ و هنر

شاعری که همه دوستش داشتند

هرمز علیپور «هوشنگ چالنگی» را شاعری محبوب همه می داند و می گوید او بیشتر به نوعی زیبایی شناسی متافیزیکی و به معنویت شعر اعتقاد داشت.

این شاعر در گفت وگو با گیلونا، درباره هوشنگ چالنگی شاعری که به تازگی در 80 سالگی چشم از جهان فرو بست، می گوید: او شاعری آرام و بی ادعا بود. کار او معلمی و شاعری بود که همه دوستش داشتند.

وی با بیان اینکه هوشنگ چالنگی شاعری بود که شعرش در 27 سالگی به اوج خود رسید، افزود: اشعار وی که در مجلاتی چون خوشه و دو دفتر شعر او به چاپ رسیده است، از جمله نادرها و گاه حتی بی نظیر است. شعر معاصر »

علیپور سپس به وقفه چند ساله فعالیت شعری چالنگی اشاره می کند و بیان می کند: این وقفه به گفته خودش به دلایل شخصی بوده اما او همچنان شاعری تاثیرگذار بوده است. هر چند کار او چندان از نظر کمیت نیست، اما جوهره شعر او آنقدر شوخ طبع دارد که تاثیرگذار باشد و به همین دلیل در نسل خودش شاعری ماندگار شده است.

این شاعر البته پیش از این (پاییز 1377) در گفت و گو با گیلونا گفته بود که «وقتی با محمد حقوقی صحبت کردم، او در واقع هیچ کدام از فرزندان شعرهای دیگر را قبول نکرد.» هوشنگ چالنگی هشت تا نه شعر دارد. شعرهای خارق‌العاده‌ای است، اما من شک دارم که یک شاعر نتواند 20 سال شعر بگوید.»

وی همچنین در پاسخ به این سوال که آیا درست است که در شعر ناب تحت تاثیر هوشنگ چالنگی بوده اید؟ او گفته بود: «شعر ناب» زاییده رنج شاعرانی است که هر کدام زحمت کشیدند و چالنگی از شاعران «شعر دیگر» است، شاعر خوبی هم است، اما من تحت تأثیر او نبودم. در «شعر ناب».شعر». البته از «شعر ناب» گذشتم چون از آن راضی نیستم.

در عین حال هرمز علیپور اکنون چالنگی را یکی از چهره های درخشان «شعر دیگر» معرفی می کند و می گوید: «اما در مورد «شعر ناب» که من بخشی از آن هستم، هوشنگ تأثیر غیرمستقیم داشت، اما هرگز تأثیری نداشت. به قول خودش ، شاعر “شعر ناب”. یعنی ، قبل از اینکه “شعر ناب” با آتش سروده شود ، هوشنگ شاعر برجسته ای بود و حتی نیازی به این گزارش نداشت.

این شاعر در ادامه بیان می کند: نه تنها آقای چالنگی، که هیچ یک از بچه های «شعر دیگر» بیش از یک دفتر شعر نداشتند; از بیژن الهی که در راس این هرم بود تا شجاعی و اربیلی. انگار متقاعد شده بودند که یا واقعاً قدرت پرواز ندارند یا شرکت یا منتقدان آن را قبول ندارند، اما هر چه بود، مدام کار نکردند. اما دوره کوتاهی که آنها روی آن کار کردند نیز خوب بود ، که بدیهی است نیاز به تجزیه و تحلیل گسترده دارد. در جوانی بیشتر به نوعی شعر سیاسی، اجتماعی و حتی انقلابی نگاه می کردم، اما افق زیبایی شناسی این دوستان را دوست داشتم.

هرمز علیپور که معتقد است هوشنگ چالنگی شعر بلاغی را نمی پذیرفت، می گوید: هوشنگ شاعری بود که بیشتر به نوعی زیبایی شناسی متافیزیکی و به معنویت شعر معتقد بود.

وی در پایان از آغاز آشنایی با چالنگی در سال 62 که از مسجد سلیمان به اهواز آمده بود، یاد می کند: یکدیگر. هوشنگ سرشار از دوستی، عشق و محبت بود.

انتهای پیام