فرهنگ و هنر

عامه‌پسند ترجمه نمی‌کنم اما پیشنهاد می‌کنم

منوچهر بدیعی با بیان اینکه برای عموم مردم ترجمه نمی کند، ادبیات عامه پسند را زیربنای ادبیات جهان می داند و می گوید: خوشحالم که کتاب های پرمخاطب زیاد شده و به ناشران پیشنهاد می کنم کتاب های پلیسی را ترجمه کنند.

این مترجم به گیلونا گفت: من مترجم حرفه ای نیستم. من خیلی وقت پیش تفاوت مترجم حرفه ای و آماتور را توضیح دادم که یک کلمه فنی است. مترجم حرفه ای به شخصی گفته می شود که بیش از 50 درصد درآمد خود را از طریق ترجمه به دست می آورد. هادی شفائیه، اولین فردی که در ایران عکاسی جدی ایجاد کرد و در فرانسه تحصیل کرد، گفت: زمانی که می خواستند اتحادیه عکاسان آماتور در فرانسه تشکیل دهند، تعریف عکاس آماتور این بود که عکاس آماتور کسی است که کمتر از 50 درآمد دارد. درصد درآمد او راه عکاسی را در پیش بگیرد. من یک مترجم آماتور هستم. چند وقت پیش از یک مترجم جوان می پرسیدم چون آماتور هستم و به طور حرفه ای در مورد مشکلات ترجمه خود صحبت می کنم زیرا ما در دو دنیای جداگانه زندگی می کنیم، من به راحتی در مورد ترجمه های آینده ام، کارهایی که می خواهم انجام دهم و پروژه هایی که دارم صحبت می کنم. کارهایی که من نمی خواهم انجام دهم، می توانم صحبت کنم، اما شما باید همه چیز را مخفی نگه دارید تا فوراً کار خود را ارائه دهید، زیرا می خواهید از این طریق درآمد کسب کنید.

منوچهر بدیعی با بیان اینکه به ادبیات عامه پسند مانند دیگران نگاه نمی کند، اظهار کرد: من ادبیات عامه پسند را اساس ادبیات جهان می دانم و آن را دو خطی نمی دانم. ردیفی از برج های بلند ادبیات جدی و اختصاصی و یک سمت فاضلاب به نام ادبیات عامیانه. من از ابتدا با این رویکرد مخالف بودم. من سعی نکرده ام چیزی را برای مردم عادی ترجمه کنم و آنچه ترجمه کرده ام برای مخاطبان کمی با سوادتر از دیپلم است و حتی می توانم ترجمه داستان کوتاه پلیسی “ماه الماس” اثر تی اس الیوت را بخوانم و معتقد است این اولین و بهترین زرد

وی با تاکید بر اینکه این تقسیم بندی را قبول ندارد، گفت: الان نبینید که کتاب های کودک در دسترس شماست، آن زمان ما شروع به خواندن از کتاب های رایج کردیم، بنابراین می خواستیم به دنیای دیگری برویم، از اسکندر می خواندیم. دوما، که هنوز برای عموم است.» . اینها مبنای خواندن صادق هدایت بود. فهیمه رحیمی در اوج شهرت و محبوبیت در بین مردم بود و چاپ های غیر قابل تصوری داشت. من معتقدم که بدون این گروه ادبیات بزرگ امکان پذیر نیست. این انصاف نیست که برخی بیایند و بگویند اینها بد است و شما نباید این کتابها را بخوانید. فکر می‌کنید کسی که در اتوبوس لندن یا متروی پاریس کتاب می‌خواند، آثار ژان پل سارتر را می‌خواند؟ آثاری که می خوانند نسبت به آثار فهیمه رحیمی صفر است و ارزش یک ریالی هم ندارد. مردم ما هنوز حافظ و سعدی می خوانند، این مملکت هزار سال ادبیات و ادبیات برای مردم است، چرا بگوییم این و آن کتاب را نخوانیم؟ خیلی خوشحالم که ادبیات عامه پسند رواج پیدا کرده و حداقل مردم کتاب می خوانند، قبلاً چیزی نمی خواندند. بگذارید مردم این کتاب ها را بخوانند.

مترجم «چهره یک هنرمند در جوانی»، «بازار» و «اولین مرد» سپس اظهار کرد: در صحبت هایی که با ویراستاران دارم، پیشنهاد می کنم انتشار کتاب های پلیسی و پلیسی را فراموش نکنند، زیرا شما نمی توان مردم را با جویس به کتاب آورد.” کشیدن. توجه داشته باشید که در این کشور بیشترین تیراژ برای «کلیات سعدی» است که سالانه 400 هزار نسخه می فروشد یا حافظ تیراژ بالایی دارد. کدوم کشور اینجوری بود ادبیات خاص کشور را مردم عادی هم باید بخوانند. نظر من از 12 سالگی این بوده است که ادبیات عام اساس ادبیات خاص است و اگر نباشد، وجود ندارد.

انتهای پیام/