فرهنگ و هنر

غیبت بی سر و صدای ایران در بینال ونیز!

سه روز از شروع بخش نمایشگاهی دوسالانه ونیز می گذرد و با یک جستجوی ساده در سایت این رویداد مشخص می شود که امسال ایران در بین 80 غرفه شرکت کننده حضور ندارد! در این میان هنر ایران در پنجاه و هشتمین دوسالانه هنر ونیز توانست در بین 90 کشور شرکت کننده حضور موفقی داشته باشد.

به گزارش گیلونا، حضور ایران در دوسالانه ونیز در سال ۲۰۱۹ با رویکردی متفاوت نسبت به دوره های قبل همراه بود. آثاری که این سه هنرمند به نمایش گذاشته بودند به دنبال ترسیم تصویری از گذشته، حال و آینده ایران بودند. حضوری که توانست نظر هیئت داوران این رویداد بین المللی و برخی رسانه های خارجی را به خود جلب کند.

موفقیت پنجاه و هشتمین دوره دوسالانه ونیز در واقع به حدی بود که ماهنامه هنری «روزنامه آرته» با انتشار گزارشی، غرفه ایران را به یکی از جذاب‌ترین غرفه‌های این نمایشگاه بزرگ هنری تبدیل کرد و غرفه ایران نیز مدت‌هاست که به عنوان یکی از جذاب‌ترین غرفه‌ها شناخته می‌شود و سایر رسانه‌ها نیز غرفه کشورمان را در دوسالانه ونیز ارائه کرده‌اند. حتی برخی غرفه ایران را به عنوان بهترین غرفه حاضر در زمان برگزاری بینال ونیز معرفی کردند.

به عنوان مثال، سایت روزنامه هنر در مورد غرفه ایران نوشت: «در غرفه ایران میزهای بزرگی وجود دارد که دور تا دور اتاق چیده شده و با گل، میوه، شمعدان و … پوشیده شده و بالای آن ها یک لوستر غول پیکر دیده می شود.

این چیدمان با کاغذ خاکستری خاکستری توسط رضا لواسانی طراح متخصص ایرانی ساخته شده است و بازتابی از چرخه زندگی است. چندی پیش صندلی خالی پیرمردی را دیدیم که نشان از غیبت و مرگ دارد…

یا روزنامه فرانسوی آرت نیوز غرفه ایران را جزو غرفه های منتخب ملی معرفی کرده است.

این تجربه به حدی بود که هادی مظفری، مدیرکل وقت دفتر هنرهای تجسمی، بعداً به گیلونا گفت که دستاورد شیر طلایی ونیز را خارج از چارچوب تلقی نکند.

حال با توجه به حضور موفق ایران در دوره قبل جای سوال دارد که چرا ایران در پنجاه و پنجمین دوره بینال هنر ونیز شرکت نکرد؟ چه شد که پس از کسب آن حجم از موفقیت و دریافت نقدهای مثبت از رسانه های مختلف در سراسر جهان، ناگهان تصمیم گرفتیم در اوج خداحافظی کنیم؟ به جای تلاش برای ارائه یک ارائه قوی تر در این دوره!

در واقع حضور ایران در دوره 55 باید از مدت ها قبل برنامه ریزی می شد و اقدامات لازم برای برپایی غرفه انجام می شد. شاید بهتر است بگوییم که تغییرات و جابجایی ها در مناصب دولتی ناشی از تغییر دولت نباید بر حضور ایران در صحنه بین المللی تاثیر بگذارد و این نیازمند یک روند سیستماتیک قوی است که با تغییر افراد تغییر نمی کند. به قوت خود باقی می ماند.

غیبت ایران در این مدت ممکن است تا حدودی مربوط به خالی شدن پست مدیرکل هنرهای تجسمی پس از استعفای مدیر قبلی باشد. چرا که اکنون چندین ماه از خالی شدن این جایگاه مهم هنری در کشور می گذرد.

همچنین غیبت ایران در پنجاه و نهمین دوره بینال ونیز در سکوت خبری رخ داد که هیچ کارگردان و مقامی دلیل غیبت در دوسالانه هنر ونیز را اعلام نکرد و از آن اطلاعی نداد.

حتی پس از تلاش خبرنگار گیلونا برای کسب اطلاعات در این باره، نتیجه ای حاصل نشد. در واقع اکنون که مدیرکل هنرهای تجسمی نداریم با اردشیر میرمنگره (معاون هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) تماس گرفتیم که بی اطلاع از معاونت امور هنری درخواست پیگیری کرد. در مورد موضوع . .

در تماس های دیگر خبرنگار گیلونا با سرویس های مربوطه نیز اظهار بی اطلاعی کردند و قرار شد نتیجه آن اطلاع رسانی شود، اما تاکنون این امر میسر نشده است.

دوره حضور ایران در دوسالانه ونیز قبل از دوره 58 نیز به پنجاه و ششمین دوره سال 94 برمی گردد که به گفته دست اندرکاران و بر اساس مستندات، بیشترین و پرتعدادترین حضور ما در این رویداد معتبر بوده است.

به طور کلی، ایران تاکنون در هشت مورد از پنجاه و شش دوسالانه ونیز شرکت کرده است. حضور ایران در این دوسالانه دو دوره قبل از انقلاب اسلامی و شش دوره بعد از انقلاب اسلامی بود.

پنجاه و نهمین دوسالانه هنر ونیز که به عنوان طولانی‌ترین و مهم‌ترین نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر شناخته می‌شود، از 23 آوریل آغاز به کار کرد و تا 27 نوامبر 2022 (پیش افتتاحیه در 20، 21 و 23 آوریل) به دبیری سیسیلیا آلمانی ادامه خواهد داشت. این نمایش ابتدا برای سال 2021 برنامه ریزی شده بود اما به دلیل شیوع ویروس کرونا به تعویق افتاد.

روز شنبه 23 آوریل، دوسالانه ونیز که در دو بخش مسابقه و نمایشگاه برگزار می شود، شیر طلایی بهترین غرفه آن زمان را به هنرمند انگلیسی «سونیا بویس» اهدا کرد.

دوسالانه ونیز در سال 1895 به عنوان نمایشگاهی از هنر مدرن در جهان متولد شد. با افزایش تعداد هنرمندان، چندین کشور غرفه هایی برای هنرمندان برپا کرده اند. بلژیک اولین کشوری بود که این کار را در سال 1907 انجام داد.

انتهای پیام/