فرهنگ و هنر

چرا بچه‌ها کتاب‌های ترسناک دوست دارند؟

احمد اکبرپور با اشاره به استقبال کودکان از ژانر وحشت می گوید: نه رادیو، نه خانواده و نه مدرسه از این ژانر حمایت نمی کنند، اما نمی دانم چرا بچه ها آن را دوست دارند؟!

این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در گفت وگو با گیلونا، درباره کلیدواژه هایی مانند مهیج، ترسناک و ترسناک که در عناوین بسیاری از کتاب های منتشر شده برای نوجوانان یافت می شود، اظهار کرد: من خودم نه بلد هستم و نه کار می کنم، در ژانر وحشت. اما من هرگز نتوانستم علاقه ای پیدا کنم، بچه ها را کتاب های این ژانر می دانم، زیرا در فرهنگ ما نهادهای رسمی هرگز کتاب یا فیلم ترسناک پخش نمی کنند و در مدارس ما حتی کوچکترین اشاره ای به این موضوعات نمی شود. این جالب است زیرا به نظر می رسد فرزندان ما غذای فرهنگی خود را از نهادهایی مانند مدرسه یا صدا و سیما نمی گیرند و حتی خانواده ها به شدت از رفتن فرزندان خود به این کارها اجتناب می کنند. برای من جالب است که علاقه بچه ها به این نوع کتاب ها از کجا می آید. گاهی که قبل از کرونا به مدرسه دعوت می‌شدم، وقتی از بچه‌ها می‌پرسیدم چه کتاب‌هایی را دوست دارند، اولین چیزی که می‌گفتند داستان‌های ترسناک و به دنبال آن ژانرهای عاشقانه، عاشقانه و طنز بود.

اکبرپور گفت: در مورد گرایش کودکان به ترس و وحشت باید با روانشناس صحبت کرد وگرنه استرسی در زندگی دارند که جذب آن می شوند. من دلیل اصلی این روند را نمی دانم و فقط می توانم تصور کنم که چنین چیزهایی است. ناخودآگاه در زندگی امروزی با فشارهایی که بر خانواده وارد می شود و تأثیرات آن بر فرزندان، ترس و وحشت در کودکان ایجاد می شود که می تواند یکی از عواملی باشد که کودکان را به سمت داستان های ترسناک سوق دهد.

نویسنده کتاب های «پدرام السلطنه و سلفی ها با قبله عالم»، «هفتگی خوان ها و تکه ها» و «سه سوت جادو» نیز درباره انیمه ها و کتاب های طنز و استقبال و بومی سازی آن ها از این نوع کتاب ها صحبت کرد. به سراغ نوع کتاب ها بروید و داستان طنز بنویسید، اما واقعیت این است که اگرچه ما تصویرگران بزرگی داریم و ممکن است بعد از فیلم ایرانی چندین جایزه جهانی در زمینه تصویرسازی کسب کرده باشیم، اما این تعاملی نیست که باید بین تصویرگران وجود داشته باشد. و نویسندگان کمیک نیز به روابط بیشتری نیاز دارند. رابطه ای که الان وجود دارد این است که نویسنده کتاب را چاپ می کند و به تصویرگر هم سفارش می دهند، حتی با کتاب های مصور بچه ها هم تعامل کم است. کمیک نیاز به تعامل بیشتر بین نویسنده و تصویرگر دارد و اینطور نیست که نویسنده فقط متن را بنویسد و تصویرگر هم تصویرگری کند، بلکه نیاز به یک کار گروهی دارد که در این زمینه واقعا بی سابقه و در بهترین حالت بی سابقه است. به همین دلیل است که فکر می‌کنم برای خلق کتاب‌هایی از این دست به این تعامل نیاز داریم و از آنجایی که کودکان مخاطب این کتاب‌ها هستند، ناشران یا گروه‌های کتاب‌سازی باید برای تعامل بیشتر وارد عمل شوند.

اکبرپور با اشاره به ویژگی های رمان طنز خاطرنشان کرد: شاید یکی از ویژگی های مهم طنز این باشد که باید داستانی پرتعلیق داشته باشند که ادامه داشته باشد. مثلا داستان «پینوکیو» جذابیت لازم برای کمیک را دارد و قابل ادامه است. فکر می کنم به غزل و داستان قوی و همچنین یک سری بازنویسی و بازآفرینی «شاهنامه» و کتاب های دیگری مثل «هزار و یک شب» و «کلیله و دمنه» نیاز داریم. این متون به صورت مدرن وارد دنیای مدرن می شوند و از آنها بازسازی ها و بازنویسی های خلاقانه ای شکل می گیرد تا طنز درونی فعال شود و بچه ها بتوانند از فرهنگ بومی خود استفاده کنند.

نویسنده «نامه‌هایی به هیچ‌کس»، «غول» و «شلوار کرم» درباره ارزیابی خود از کتاب‌های نوار ترکیبی موجود در بازار نیز گفت: من کمتر به این کتاب‌ها نگاه کرده‌ام، برخی را دیده‌ام که توسط انتشارات منتشر شده است. طوطی و یکی دو نشریه دیگر.» کتاب هایی بوده اند که فکر نمی کنم از کتاب های قدیمی مثل تنتون فاصله زیادی داشته باشند یا کتابی که جالب باشد نخوانده ام. هنوز چیزهای قدیمی در ذهنم است.

انتهای پیام