فرهنگ و هنر

یک اتفاق عجیب در استودیو تلویزیون

تصویری که بر پیشانی این یادداشت می بینید یکی از تکان دهنده ترین و خاص ترین قاب هایی است که تاکنون در تلویزیون جمهوری اسلامی ایران دیده شده است. به ویژه هم به این دلیل که کمتر دیده می شود و هم به دلیل اینکه پشت و جلو سرمایه ملی است.

به گزارش گیلونا، برنامه موسیقی «سرنا» کاری از گروه ادبی و هنری شبکه چهار با بازی رضا مهدوی و تهیه کنندگی محمد علیبازی به تازگی میزبان «باسم حمادی» کارشناس موسیقی عربی خوزستان و «موسی زرگانی» بود. خواننده و نوازنده. ربابه بود که با لباس محلی عربی به استودیوی سازمان صدا و سیما آمد و علاوه بر بیان تندی از موسیقی منطقه عرب خوزستان، هنر خود را نیز ارائه کرد.

موسیقی محلی یا موسیقی محلی و بومی یکی از سرمایه های منحصر به فرد کشور ما مانند سایر جوامع است. این نوع موسیقی هنری است که ریشه تمدنی باستانی دارد که در تمام ادوار تاریخ حیات و شکوفایی داشته و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. بی شک یکی از شاخه های اصلی میراث فرهنگی ناملموس ماست. علاوه بر عرضه جهانی، از آنجا که این نوع هنر زیربنای فرهنگ بومی است که ذاتاً جذاب است، ابزارهای خاص و جذاب و گاهی کمتر آشنا را نیز ارائه می دهد که برای دیگران بسیار جالب است.

به همین دلیل است که در سال های گذشته که کارشناسانی چون محمدرضا درویشی و مرحوم علی بیانی زمینه حضور نوازندگان داخلی و بومی ما را در صحنه های معتبر بین المللی فراهم می کردند، خوش درخشیدند. پس به یقین می توان گفت که این نوع موسیقی، نه تنها موسیقی کلاسیک ایرانی، از نظر رتبه و مقام چیزی کم ندارد، زیرا دارای چیزهای برتری نیز می باشد.

از سوی دیگر کشوری مانند ایران با جغرافیای وسیع خود دارای چندین فرهنگ از تمدن های بومی است که خود قاره ای کوچک را در دایره ای از جغرافیای سیاسی سامان داده اند. البته افرادی که در این جغرافیای بومی به دنیا آمده و زندگی می کنند نسبت به فرهنگ بومی خود تعصب جدی دارند که در کنار دلبستگی ملی، بخش مهمی از هویت آنها را تشکیل می دهد. به همین دلیل است که احترام یا بی احترامی به این فرهنگ های محلی تأثیر مستقیم و مؤثری بر شخصیت ملی افراد در استان های مختلف دارد. موسیقی ترکی از ایران، آذربایجان، کردی، لری و بختیاری، ترکمن، بلوچی و… از این رشته می آیند

این نکته مهمی است که چندین بار در مورد اهمیت آن برای امنیت ملی و همچنین سوء استفاده های احتمالی از این مرز صحبت شده است اما متاسفانه همیشه نه تنها یکی از دغدغه های ما بلکه یکی از معضلات فرهنگی ما بوده است. در حوزه امنیت و منافع ملی. گویی در این بخش از فقدان مدیریت استراتژیک رنج می بریم. صدا و سیمای ما نیز از این قاعده مستثنی نیست و کیست که نداند عملکرد قابل قبول و قابل دفاعی در این بخش نداشته است.

اتفاق عجیبی در استودیو تلویزیون افتاد

به همین منظور، با حضور دو چهره فرهنگی و هنری ایرانی با لباس عربی کوزستانی در شبکه چهار سیما، علاوه بر صحبت به گویش محلی و ارائه هنر بومی خود، این فرصت را پیدا کردند که با هموطنان و همشهریان خود به زبان عربی صحبت کنند. اوضاع و احوال، واقعه خاصي است كه عاقلانه بايد وجود داشته باشد، ولي به هر حال استثنا شده است; زیرا ما همیشه ساده ترین راه را انتخاب کرده ایم. یعنی روشن شدن صورت مسئله!

اما نکته اساسی دیگری که نباید از آن غافل شد، سیاست یک سقف و دو پخش رسمی در قبال موسیقی و سازهاست که در این برنامه نیز به شکلی مشهود و آزاردهنده ظاهر شد. یعنی ممنوعیت نمایشنامه نویس حتی در منطقه ای که یکی از روحانی ترین صداهای ماست. که مطمئناً بخش قابل توجهی از نتایجی را که برشمردیم تحت الشعاع قرار داد و هدر داد. امیدوارم این حل مشکل و در واقع مشکل بعد از این بهتر و تغییر کند.

انتهای پیام/